Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008
Χώμα που περπάτησα, γη που νοσταλγώ
Όπου μας μαζεύεις λιθάρια θύμησης
Όπου πας, σε κύκλους το νερό γράφει Αμμόχωστος
Όπου πας, ταξιδεύεις με τα κρίνα του Ακταίου
Όπου πας, ο Τεύκρος χτίζει Σαλαμίνα.
Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα να περπατάς στους δρόμους της αλησμόνητης πολιτείας, να κοιτάς τον έναστρο ουρανό της, να αγναντεύεις τη γαλάζια θάλασσά της και να βλέπεις την πορτοκαλένια και μαγική πόλη να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, λυγερή, ομορφοκόρη, γελαστή και αγουροξυπνημένη.
Η θάλασσά της
Και μόνο όταν σκέφτομαι την θάλασσά σου, Αμμόχωστος
Γιορτάζω
Και πλέκονται στα χέρια μου
Ένα μάτσο κρίνα της αμμουδιάς σου.
Αμμόχωστος, θαλασσοφίλητη και πονεμένη κόρη, σ' αγάπησαν σε ύμνησαν στης ιστορίας το διάβα, οι πιο μεγάλοι ποιητές δικοί σου μα και ξένοι. Αμμόχωστος κι αν τούρκεψες κι ο Αττίλας σε πατάει, Αγνή και πάντα Ελληνική θα έχεις την καρδιά σου. Αμμόχωστος, υπομονή κράτα τα δάκρυά σου, στις καθαρές σου αμμουδιές, θα ΄ρθουν μια μέρα με χαρές να παίξουν τα παιδιά σου.
Κάνε κουράγιο Αμμόχωστος με τα ψηλά παλάτια, που τα τυλίγει ανάλαφρα της θάλασσας η αύρα, κάνε κουράγιο και 'λθή η Άγια εκείνη μέρα που θα υψώσουμε ξανά Ελληνική παντιέρα.
Η Αμμόχωστος, που τώρα αγναντεύουμε από τα φτιαχτά σύνορα της Δερύνειας, είναι εκεί και μας περιμένει. Η Αμμόχωστος είναι πόθος και αγάπη. Είναι μια όμορφη πόλη και στο λυκαυγές και στο απομεσήμερο και στο λυκόφως. Είναι η αγαπημένη πόλη μας και σ' αυτή οπωσδήποτε θα επιστρέψουμε.
Γιατί: ΔΕΝ ξεχνιέται η Αμμόχωστος την γράφουμε στην ταυτότητα και στα διαβατήριά μας. Την ενώνουμε με την πρωϊνή προσευχή μας.
Αμμόχωστος γλυκειά πατρίδα
δική μας λύπη και ασίγαστο πάθος
ουρανός και θάλασσα και άνθρωπος
ρίζες βαθειές με μνήμες ανεξίτηλες
Η Αμμόχωστος είναι ζωντανή
όσο η δική μας ανάσα
όσο η ζεστή παλάμη
την ψηλαφούμε με του ματιού το χάδι
την περπατούμε στο περιβόλι της καρδιάς μας.
Από το βιβλίο:
Η Ανόρθωσις και η Αμμόχωστος
Κωνσταντίνου Χρ. Ριρή
Ανδρέα Λ. Καλλή
Γιώργου Μ. Στεφανίδη
Σελ. 309, 310, 336
Λεμεσός-Κύπρος
2005
Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2008
Κρήτη, από την Ανεξαρτησία στην Ένωση
Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι αυτή του βιβλίου απ' όπου πάρθηκε το παρών κείμενο.Την 9ην Δεκεμβρίου 1898, η πολυμάρτυς Κρήτη, η ερημωθείσα από μακρούς, τραχείς, εξοντωτικούς αγώνας, από σφαγάς και εμπρησμούς, η προσφάτως ακόμη "από φλόγες ζωσμένη" "τα βαρειά της σίδερα σπα" και εγειρόμενη ελευθέρα πλέον και υπερήφανος υποδέχεται, ως τον προάγγελον της ποθητής ενώσεως πρίγκιπα της Ελλάδος Γεώργιον, συνοδευόμενον υπό των ναυάρχων των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, δια βα εγκατασθαθή ως Κυβερβήτης της απελευθερωθείσης Μεγαλονήσου. Η στιγμή της αποβιβάσεως του πρίγκιπος Γεωργίου εις την Σούδαν ήτο συγκλονιστική. Οι Κρήτες τον υπεδέχθησαν με εκδηλώσεις πρωτοφανούς ενθουσιασμού. Ο Γεώργιος, μεγαλοπρεπέστατος εις το παράστημα, φέρων την δάδα της ελευθερίας της Κρήτης και κάνων το σημείον του σταυρού θέτει τον πόδα του επί του ιερού εδάφους της απελευθερούμενης από της αγίας αυτής στιγμής Κρήτης. Και τα Κρητικά όρη μετακινήθησαν την ημέραν εκείνην από την ακράτητον εθνικήν συγκίνησιν. Η Κρητική σημαία ανεπετάσθη εις τας πόλεις και την ύπαιθρον της Κρητής, αντικαταστήσασα την σημαίαν της ημισελήνου, της οποίας μία μόνη, εκ λευκοσιδήρου, έμεινε αναρτημένη επί της ερήμου νησίδος της Σούδας.Ο πρίγκιψ ειργάσθη μετά ζήλου διά την διοργάνωσιν της διοικήσεως με πλήρη ισονομίαν Τούρκων και Ελλήνων, ώστε η Κρητική Πολιτεία να αποτελέση τύπον ευνομουμένου Κράτους, οι δε ευρωπαίοι διπλωμάται και πολιτικοί διέβλεπον την παλαιάν μινωϊκήν πολιτείαν. Κατ' έτος ο Γεώργιος μετέβαινεν εις Ευρώπην και διηρμήνευε το επίμονον αίτημα των Κρητών όπως η Κρήτη ενωθή μετά της Ελλάδος, καθ' ότι, κατά την γνώμην του, αυτή ήτο η μόνη τελεία λύσις του ζητήματος.
Η κρατούσα δυσφορία διά την παρατεινομένην προσωρινότητα εκσπά εις επανάστασιν. Ένοπλοι εξ όλων των διαμερισμάτων υπό τον Ελευθέριον Βενιζέλον εις Θερισόν, την 23ην Μαΐου 1905 διακηρύττουν ότι είναι αποφασισμένοι να μη καταθέσουν τα όπλα, εάν δεν ικανοποιηθή ο ένθερμος πόθος των Κρητών, η Ένωσις μετά της Ελλάδος. Η κυανόλευκος αντικαθιστά την σημαίαν της αυτονομίας. Το 1906 αποχωρεί εκ Κρήτης ο πρίγκιψ Γεώργιος. Κτέρχεται νέος αρμοστής ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, πρώην πρωθυπουργός, εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος. Τον Σεπτέμβριον του 1908 οι Κρήτες κατέλυσαν επισήμως και πανηγυρικώς την αρμοστείαν, ανακηρύξαντες την ανεξαρτησίαν της πατρίδος των "και την ένωσιν αυτής μετά του ελευθέρου Βασιλείου της Ελλάδος, όπως μετ' αυτού αποτελέση εν αναπόσπαστον και αδιαίρετον συνταγματικόν κράτος". Το περιβάλλον πληρούται από ιστορίαν και θρύλους. Αποστέλλονται μυστικά μηνύματα προς το Πανελλήνιον και όλοι αποκτούν την συνείδησιν ότι επίκειται και τυπικώς η ένωσις. Το 1912 η Κρήτη επιστρατεύεται διά να βοηθήση την Ελλάδα, ως ανεξάρτητος δύναμις, εις τον κατά της Τουρκίας πόλεμον και οι Κρήτες στρατιώται και αξιωματικοί, εις λάμψεις θανάτου αναδεικνύονται αντάξιοι των ηρώων του Αρκαδίου. Καρπός των αγώνων του ηνωμένου Ελληνισμού του 1912 και 1913 η Μεγάλη Ελλάς. Το έθνος όρθιον προχωρεί εις την κατάκτησιν των μεγάλων σκοπών, των πεπρωμένων του. Την 1ην Δεκεμβρίου του 1913 ο δαφνοστεφής Βασιλεύς Κωνσταντίνος και ο μεγαλουργός κυβερνήτης Ελευθέριος Βενιζέλος κατέρχονται εις την κρήτην και εις μίαν ατμόσφαιραν ασυλήπτου εθνικής συγκινήσεως υψούται η κυανόλευκος εις το φρούριον του Φιρκά, από την ευλογημένην δεξιάν του Βασιλέως.
Η κρατούσα δυσφορία διά την παρατεινομένην προσωρινότητα εκσπά εις επανάστασιν. Ένοπλοι εξ όλων των διαμερισμάτων υπό τον Ελευθέριον Βενιζέλον εις Θερισόν, την 23ην Μαΐου 1905 διακηρύττουν ότι είναι αποφασισμένοι να μη καταθέσουν τα όπλα, εάν δεν ικανοποιηθή ο ένθερμος πόθος των Κρητών, η Ένωσις μετά της Ελλάδος. Η κυανόλευκος αντικαθιστά την σημαίαν της αυτονομίας. Το 1906 αποχωρεί εκ Κρήτης ο πρίγκιψ Γεώργιος. Κτέρχεται νέος αρμοστής ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, πρώην πρωθυπουργός, εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος. Τον Σεπτέμβριον του 1908 οι Κρήτες κατέλυσαν επισήμως και πανηγυρικώς την αρμοστείαν, ανακηρύξαντες την ανεξαρτησίαν της πατρίδος των "και την ένωσιν αυτής μετά του ελευθέρου Βασιλείου της Ελλάδος, όπως μετ' αυτού αποτελέση εν αναπόσπαστον και αδιαίρετον συνταγματικόν κράτος". Το περιβάλλον πληρούται από ιστορίαν και θρύλους. Αποστέλλονται μυστικά μηνύματα προς το Πανελλήνιον και όλοι αποκτούν την συνείδησιν ότι επίκειται και τυπικώς η ένωσις. Το 1912 η Κρήτη επιστρατεύεται διά να βοηθήση την Ελλάδα, ως ανεξάρτητος δύναμις, εις τον κατά της Τουρκίας πόλεμον και οι Κρήτες στρατιώται και αξιωματικοί, εις λάμψεις θανάτου αναδεικνύονται αντάξιοι των ηρώων του Αρκαδίου. Καρπός των αγώνων του ηνωμένου Ελληνισμού του 1912 και 1913 η Μεγάλη Ελλάς. Το έθνος όρθιον προχωρεί εις την κατάκτησιν των μεγάλων σκοπών, των πεπρωμένων του. Την 1ην Δεκεμβρίου του 1913 ο δαφνοστεφής Βασιλεύς Κωνσταντίνος και ο μεγαλουργός κυβερνήτης Ελευθέριος Βενιζέλος κατέρχονται εις την κρήτην και εις μίαν ατμόσφαιραν ασυλήπτου εθνικής συγκινήσεως υψούται η κυανόλευκος εις το φρούριον του Φιρκά, από την ευλογημένην δεξιάν του Βασιλέως.
Προστίθεται εις τους σταθμούς της ιστορίας μας το μέγα γεγονός της Ενώσεως της Κρήτης με την Ελλάδα, ως παράδοσις ιερά, ως έπος αξιοθαύμαστον και ως θρύλος με όλην την συναρπαστικήν μαγείαν των τιτανομαχών πρωταγωνιστών του...- "Ο γενναίος Κρητικός λαός, είπεν ο τροπαιούχος Βασιλεύς Κωνσταντίνος, πάντοτε μετ' αυτοθυσίας και ετοιμότητος επρωτοστάτησεν εις όλας τας δυσχερείς περιστάσεις, όχι μόνον της νήσου Κρήτης, αλλά και όλων των τμημάτων της Μεγάλης Πατρίδος".Ο εθνικός πόθος των Κρητών επραγματοποιήθη. Εις τας πόλεις και τα χωρία της Κρήτης ετελέσθησαν δοξολογίαι. Εσκίρτησεν η Εθνική καρδία από τους ευγενεστέρους παλμούς και υπερηφάνειαν διά την αισίαν λήξιν της Κρητικής τραγωδίας. Παρομοίαν εθνικήν συγκίνησιν, έζησε ο υπερήφανος Ελληνισμός της Κρήτης, όστις εδίδαξε τους λαούς της γης πως αποτινάσσεται ο ζυγός της δουλείας και πως ριζοβολεί και αυξάνεται το δένδρον της Ελευθερίας.
Η Κρήτη εις την εθνεγερσίαν του 1821, Ιωάννου Εμμ. Τσατσαρωνάκη, Εκδοτική Εταιρία Ιω. Καμπανάς Α.Ε. ,Αθήναι 1971
Ελληνοτουρκική φιλία
Η φιλία όπως και η χειραψία απαιτεί συμμετοχή και των δύο πλευρών, δεν γίνεται μονόπλευρη. Δεν μπορείς να τείνεις το χέρι για χειραψία και ο άλλος να το δαγκώσει.
Η Ελλάς αφελής και καλοπροαίρετος με λόγια και με έργα απέδειξε ότι ήθελε την ελληνοτουρκική φιλία και την επεδίωξε. Μόνη της, αυτοβούλως, παραιτήθηκε από τις αποζημειώσεις, που βάσει της συνθήκης ανταλλαγής πληθυσμών ώφειλε να της καταβάλλει η Τουρκία για την πολλαπλάσια αξία της ελληνικής ανταλλαξίμου περιουσίας που εγκαταλήφθη στην Μικρά Ασία έναντι της αντίστοιχης τουρκικής στην Ελλάδα. Απέφυγε κάθε πρόκληση κατά της Τουρκίας, έφθασε μέχρι το σημείο και τα βιβλία της ιστορίας των σχολείων να αλλάξει για να μην περιέχουν αιχμές κατά της Τουρκίας. Προσπάθησε να διαγράψει τις ελληνικές πατρίδες της Ανατολής, την ελληνική Μ. Ασία, όπου για πρώτη φορά άνθισε ο ελληνικός πολιτισμός και όπου και σήμερα κάθε πέτρα της διαλαλεί την ελληνικότητά της.
Δυστυχώς όλες οι ελληνικές προσπάθειες ήταν μάταιες. Η Τουρκία με διακηρύξεις επισήμων και με έργα (όπως η διεκδίκηση της υφαλοκρηπίδος των ελληνικών νησιών παρά τα διεθνή νόμιμα, η εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, οι σκόπιμες παραβάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, η συμπεριφορά της στην ελληνική μειονότητα της Τουρκίας που διώχθηκε κατά τρόπο απάνθρωπο και οι ωμότητες που διαπράχθηκαν σε βάρος της, κατά παράβαση των όρων της συνθήκης της Λωζάννης και όλων των διεθνών συνθηκών), απέδειξε ότι δεν θέλει την ελληνοτουρκική φιλία.
Η Ελλάς αφελής και καλοπροαίρετος με λόγια και με έργα απέδειξε ότι ήθελε την ελληνοτουρκική φιλία και την επεδίωξε. Μόνη της, αυτοβούλως, παραιτήθηκε από τις αποζημειώσεις, που βάσει της συνθήκης ανταλλαγής πληθυσμών ώφειλε να της καταβάλλει η Τουρκία για την πολλαπλάσια αξία της ελληνικής ανταλλαξίμου περιουσίας που εγκαταλήφθη στην Μικρά Ασία έναντι της αντίστοιχης τουρκικής στην Ελλάδα. Απέφυγε κάθε πρόκληση κατά της Τουρκίας, έφθασε μέχρι το σημείο και τα βιβλία της ιστορίας των σχολείων να αλλάξει για να μην περιέχουν αιχμές κατά της Τουρκίας. Προσπάθησε να διαγράψει τις ελληνικές πατρίδες της Ανατολής, την ελληνική Μ. Ασία, όπου για πρώτη φορά άνθισε ο ελληνικός πολιτισμός και όπου και σήμερα κάθε πέτρα της διαλαλεί την ελληνικότητά της.
Δυστυχώς όλες οι ελληνικές προσπάθειες ήταν μάταιες. Η Τουρκία με διακηρύξεις επισήμων και με έργα (όπως η διεκδίκηση της υφαλοκρηπίδος των ελληνικών νησιών παρά τα διεθνή νόμιμα, η εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, οι σκόπιμες παραβάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, η συμπεριφορά της στην ελληνική μειονότητα της Τουρκίας που διώχθηκε κατά τρόπο απάνθρωπο και οι ωμότητες που διαπράχθηκαν σε βάρος της, κατά παράβαση των όρων της συνθήκης της Λωζάννης και όλων των διεθνών συνθηκών), απέδειξε ότι δεν θέλει την ελληνοτουρκική φιλία.
~ Ο επεκτατισμός στην Τουρκική ποίηση ~
Γιάννη Μαγκριώτη
εκδόσεις ΡΗΣΟΣ
Αθήνα 1991
Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2008
Επίλογος Βιβλίου
Επίλογος του βιβλίου «Επιτέλους τους Ξεριζώσαμε...(Κεμάλ Ατατούρκ 13 Αυγούστου 1923), Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Μ. Ασίας, μέσα από τα γαλλικά αρχεία» του εξαίρετου συγγραφέα Χάρη Τσιρκινίδη των εκδόσεων των αδελφών Κυριακίδη Α.Ε.
Όπως ήδη αντιληφθήκαμε από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, διωγμοί των Ελλήνων έλαβαν χώρα σ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η απόφαση της οριστικής εξαφάνισης των χριστιανών ανήκει στους Νεότουρκους. Η απόφαση αυτή, με τη βοήθεια Γερμανών επιτελών, μετατράπηκε σε σχέδιο.
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Μικρασιατική Εκστρατεία έδωσαν την ευκαιρία για την εφαρμογή αυτού του σατανικού σχεδίου που κατέληξε σε γενοκτονία.
Η φαυλότητα των Ελλήνων παλιοκομματικών, η ιστορική άγνοια, ο διχασμός, η ανάπηρη, όπως πάντα, διπλωματία μας, βοήθησαν άθελά τους στη χωρίς φόβο εκτέλεση αυτού του δράματος εκ μέρους των Τούρκων.
Όμως κι’ αυτή η τραγωδία δε μας άλλαξε. Μείναμε ίδιοι, γι’ αυτό ήρθαν ύστερα εμφύλιοι, δικτατορίες, νέοι διωγμοί του ελληνισμού, εισβολή στην Κύπρο.
Το αίμα των 1.500.000 θυμάτων της Γενοκτονίας επιβάλλει Ομόνοια, Αγωνιστικότητα, Μετάγγιση Ιδανικών.
Νέοι:
-Μελετήστε σωστά την Ένδοξη Ιστορία μας.
-Μη φανατίζεστε. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί Έλληνες.
-Μη σηκώνετε τα όπλα κατ’ αδελφών, τους προδότες μόνο να εντοπίζετε.
-Τηρήστε τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων μας, χορέψτε τους χορούς τους.
-Εμπνευσθήτε από τα ιδανικά των θυμάτων της Γενοκτονίας.
Γονείς:
-Τηρήστε αυστηρά τις παραδόσεις μέσα και έξω από την οικογένεια.
-Διδάξτε την Ιστορία στα παιδιά σας.
-Οι πράξεις σας ας φωτίσουν από τους αγώνες εκείνων που θυσιάστηκαν για Ιδανικά.
Κυβερνώντες:
- Ο ελληνικός λαός είναι από τους αγνότερους του κόσμου. Πάψτε να τον παραπλανάτε. Οδηγήστε τον με σοβαρότητα στο δρόμο του καθήκοντος.
-Η διπλωματία και ο στρατός απαιτούν ριζικές αλλαγές και λύσεις.
-Τιμήστε τους νεκρούς. Προβάλλετε διεθνώς το ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.
Όπως ήδη αντιληφθήκαμε από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, διωγμοί των Ελλήνων έλαβαν χώρα σ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η απόφαση της οριστικής εξαφάνισης των χριστιανών ανήκει στους Νεότουρκους. Η απόφαση αυτή, με τη βοήθεια Γερμανών επιτελών, μετατράπηκε σε σχέδιο.
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Μικρασιατική Εκστρατεία έδωσαν την ευκαιρία για την εφαρμογή αυτού του σατανικού σχεδίου που κατέληξε σε γενοκτονία.
Η φαυλότητα των Ελλήνων παλιοκομματικών, η ιστορική άγνοια, ο διχασμός, η ανάπηρη, όπως πάντα, διπλωματία μας, βοήθησαν άθελά τους στη χωρίς φόβο εκτέλεση αυτού του δράματος εκ μέρους των Τούρκων.
Όμως κι’ αυτή η τραγωδία δε μας άλλαξε. Μείναμε ίδιοι, γι’ αυτό ήρθαν ύστερα εμφύλιοι, δικτατορίες, νέοι διωγμοί του ελληνισμού, εισβολή στην Κύπρο.
Το αίμα των 1.500.000 θυμάτων της Γενοκτονίας επιβάλλει Ομόνοια, Αγωνιστικότητα, Μετάγγιση Ιδανικών.
Νέοι:
-Μελετήστε σωστά την Ένδοξη Ιστορία μας.
-Μη φανατίζεστε. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί Έλληνες.
-Μη σηκώνετε τα όπλα κατ’ αδελφών, τους προδότες μόνο να εντοπίζετε.
-Τηρήστε τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων μας, χορέψτε τους χορούς τους.
-Εμπνευσθήτε από τα ιδανικά των θυμάτων της Γενοκτονίας.
Γονείς:
-Τηρήστε αυστηρά τις παραδόσεις μέσα και έξω από την οικογένεια.
-Διδάξτε την Ιστορία στα παιδιά σας.
-Οι πράξεις σας ας φωτίσουν από τους αγώνες εκείνων που θυσιάστηκαν για Ιδανικά.
Κυβερνώντες:
- Ο ελληνικός λαός είναι από τους αγνότερους του κόσμου. Πάψτε να τον παραπλανάτε. Οδηγήστε τον με σοβαρότητα στο δρόμο του καθήκοντος.
-Η διπλωματία και ο στρατός απαιτούν ριζικές αλλαγές και λύσεις.
-Τιμήστε τους νεκρούς. Προβάλλετε διεθνώς το ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.
Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2008
Η Ελληνική σημαία και η ιστορία της (δ)
http://www.apodimos.com/ - Κείμενο-Φωτογραφίες: Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Από το 1774, μετά τη συνθήκη του Kucuk Kainargi, η ρωσική σημαία κυμάτιζε στα ελληνικά εμπορικά πλοία (η γραικοτουρκική σημαία) 
Αλλά και γνωστοί κλέφτες, αρματολοί και οπλαρχηγοί είχαν τις δικές τους σημαίες: Οι αδελφοί Καλλέργη, οι οποίοι κατάγονταν από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, στον αγώνα τους κατά των Βενετών στην Κρήτη (1665) χρησιμοποιούσαν το έμβλημα του οικοσήμου του, δηλαδή εννέα παράλληλες γαλάζιες και λευκές γραμμές, με λευκό σταυρό σε γαλάζιο φόντο στην πάνω αριστερή γωνιά (όμοια δηλαδή με την πρώτη επίσημη ναυτική σημαία της Ελλάδας), με την επιγραφή "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ".
Η σημαία των Μαυρομιχαλαίων, οι οποίοι συμμετείχαν κατά την από τη Ρωσία υποκινούμενη επανάσταση του 1769, ήταν λευκή με κυανό σταυρό·τη διατήρησαν μέχρι και τον πρώτο χρόνο της Επανάστασης. Παρόμοια σημαία χρησιμοποιούσε ο Μελισσηνός Μακάριος, στην οποία το 1770 ο καπετάν Τζιουβάρας πρόσθεσε στο κέντρο του σταυρού στη μια πλευρά την εικόνα του Χριστού και στην άλλη της Παναγίας. Λίγο αργότερα, ο Ζαχαρίας, κλέφτης της Λακωνίας, υψώνει τρίχρωμη σημαία (άσπρο-κόκκινο-μαύρο) με χρυσό σταυρό. Οι οπλαρχηγοί των Αγράφων χρησιμοποιούσαν σημαία με κόκκινο σταυρό.
Ο Ρήγας Φεραίος-Βελεστινλής (1757-1798) χρησιμοποιούσε σημαία με τρεις οριζόντιες γραμμές (κόκκινη, λευκή και μαύρη), με το ρόπαλο του Ηρακλή και τρεις σταυρούς στην επιφάνειά του· την επεξήγησε ο ίδιος στο έργο του Πολίτευμα του Ρήγα, ενώ την ίδια επεξήγηση για τα χρώματα έδωσε κι ο Υψηλάντης στη δική του σημαία (βλέπε πιο κάτω). Ο Λάμπρος Κατσώνης χρησιμοποιούσε τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη σε λευκή σημαία με κυανό σταυρό. Αργότερα, όταν το 1792 η Ρωσία υπόγραψε συνθήκη ειρήνης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνέχισε τον αγώνα της λευτεριάς και ύψωσε στο Πόρτο Κάγιο της Μάνης τη δική του σημαία, η οποία ήταν τρίχρωμη (κόκκινο, μαύρο, μπλε) και έφερε χιαστί δύο ναυτικές σπάθες, τρεις καρδιές σε κάθε λωρίδα και τη φράση LAMBRO CAZZONI PRINCIPE DI MAINA E LIBERATO DELLA GRECIA (Λάμπρος Κατσώνης, πρίγκηψ της Μάνης και ελευθερωτής της Ελλάδος). Οι Κολοκοτρωναίοι, από τα τέλη του 18ου αιώνα, χρησιμοποιούσαν άσπρη σημαία με γαλάζιο σταυρό (σταυρός του Αγίου Ανδρέα), την οποία από το 1806 χρησιμοποιούσε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Ο σκιαθίτης αρματολός Γιάννης Σταθάς χρησιμοποιούσε στο στολίσκο του κατά τα 1800 μια γαλανή σημαία με ένα λευκό φαρδύ σταυρό στο κέντρο, όμοια με την πρώτη επίσημη σημαία ξηράς της Ελλάδας. Ο Μάρκος Μπότσαρης στο Σούλι υψώνει στις 26 Οκτωβρίου του 1820 λευκή σημαία με τον Άγιο Γεώργιο και την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΑΤΡΙΣ» με δάφνη στη μέση. Αλλά και πολλοί άλλοι χρησιμοποίησαν σημαίες με γαλάζιο σταυρό, ο οποίος είτε στηριζόταν σε ανεστραμμένο μισοφέγγαρο είτε είχε στη μέση μια ανθισμένη δάφνη, παράλληλα με τις επιγραφές «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» ή «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ». Τέλος, να αναφέρουμε ότι άγνωστος καπετάνιος σχεδίασε άσπρο σταυρό πάνω σε μαύρο πανί, θέλοντας να παραστήσει την αδούλωτη ελληνική ψυχή, η οποία, παρά το ότι ήταν σκλαβωμένη (μαύρο), πολεμούσε (σταυρός) και πρόσμενε στη λύτρωση και αναγέννησή της (λευκό).
Άξια μνείας είναι η ιστορία της σημαίας του σουλιώτη Τούσια Μπότσαρη, ο οποίος λίγο πριν την Επανάσταση είχε σημαία, δώρο της Μεγάλης Αικατερίνης, κίτρινη μεταξωτή κεντημένη με κρουστό πορφυρό μετάξι με παράσταση του Αγίου Γεωργίου στη μια πλευρά και του Αγίου Δημητρίου στην άλλη, με την επιγραφή «ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΥΡΡΟΥ», την οποία και χρησιμοποίησε κατά τη δράση του εναντίον του Αλή Πασά και κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου. Κατά την ηρωική έξοδο, η όμορφη αυτή σημαία περιήλθε στα χέρια του Κίτσου Τζαβέλλα, ο οποίος τη μετέφερε στην Ύδρα. Το 1832 την πήρε ο Κώστας Βέικος, για να την επιστρέψει το 1859 στους Τζαβελλαίους, οι οποίοι τελικά την παρέδωσαν στην οικογένεια του Μπότσαρη στο Μεσολόγγι.
Από το 1774, μετά τη συνθήκη του Kucuk Kainargi, η ρωσική σημαία κυμάτιζε στα ελληνικά εμπορικά πλοία (η γραικοτουρκική σημαία)
Αλλά και γνωστοί κλέφτες, αρματολοί και οπλαρχηγοί είχαν τις δικές τους σημαίες: Οι αδελφοί Καλλέργη, οι οποίοι κατάγονταν από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, στον αγώνα τους κατά των Βενετών στην Κρήτη (1665) χρησιμοποιούσαν το έμβλημα του οικοσήμου του, δηλαδή εννέα παράλληλες γαλάζιες και λευκές γραμμές, με λευκό σταυρό σε γαλάζιο φόντο στην πάνω αριστερή γωνιά (όμοια δηλαδή με την πρώτη επίσημη ναυτική σημαία της Ελλάδας), με την επιγραφή "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ".Η σημαία των Μαυρομιχαλαίων, οι οποίοι συμμετείχαν κατά την από τη Ρωσία υποκινούμενη επανάσταση του 1769, ήταν λευκή με κυανό σταυρό·τη διατήρησαν μέχρι και τον πρώτο χρόνο της Επανάστασης. Παρόμοια σημαία χρησιμοποιούσε ο Μελισσηνός Μακάριος, στην οποία το 1770 ο καπετάν Τζιουβάρας πρόσθεσε στο κέντρο του σταυρού στη μια πλευρά την εικόνα του Χριστού και στην άλλη της Παναγίας. Λίγο αργότερα, ο Ζαχαρίας, κλέφτης της Λακωνίας, υψώνει τρίχρωμη σημαία (άσπρο-κόκκινο-μαύρο) με χρυσό σταυρό. Οι οπλαρχηγοί των Αγράφων χρησιμοποιούσαν σημαία με κόκκινο σταυρό.
Ο Ρήγας Φεραίος-Βελεστινλής (1757-1798) χρησιμοποιούσε σημαία με τρεις οριζόντιες γραμμές (κόκκινη, λευκή και μαύρη), με το ρόπαλο του Ηρακλή και τρεις σταυρούς στην επιφάνειά του· την επεξήγησε ο ίδιος στο έργο του Πολίτευμα του Ρήγα, ενώ την ίδια επεξήγηση για τα χρώματα έδωσε κι ο Υψηλάντης στη δική του σημαία (βλέπε πιο κάτω). Ο Λάμπρος Κατσώνης χρησιμοποιούσε τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη σε λευκή σημαία με κυανό σταυρό. Αργότερα, όταν το 1792 η Ρωσία υπόγραψε συνθήκη ειρήνης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνέχισε τον αγώνα της λευτεριάς και ύψωσε στο Πόρτο Κάγιο της Μάνης τη δική του σημαία, η οποία ήταν τρίχρωμη (κόκκινο, μαύρο, μπλε) και έφερε χιαστί δύο ναυτικές σπάθες, τρεις καρδιές σε κάθε λωρίδα και τη φράση LAMBRO CAZZONI PRINCIPE DI MAINA E LIBERATO DELLA GRECIA (Λάμπρος Κατσώνης, πρίγκηψ της Μάνης και ελευθερωτής της Ελλάδος). Οι Κολοκοτρωναίοι, από τα τέλη του 18ου αιώνα, χρησιμοποιούσαν άσπρη σημαία με γαλάζιο σταυρό (σταυρός του Αγίου Ανδρέα), την οποία από το 1806 χρησιμοποιούσε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Ο σκιαθίτης αρματολός Γιάννης Σταθάς χρησιμοποιούσε στο στολίσκο του κατά τα 1800 μια γαλανή σημαία με ένα λευκό φαρδύ σταυρό στο κέντρο, όμοια με την πρώτη επίσημη σημαία ξηράς της Ελλάδας. Ο Μάρκος Μπότσαρης στο Σούλι υψώνει στις 26 Οκτωβρίου του 1820 λευκή σημαία με τον Άγιο Γεώργιο και την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΑΤΡΙΣ» με δάφνη στη μέση. Αλλά και πολλοί άλλοι χρησιμοποίησαν σημαίες με γαλάζιο σταυρό, ο οποίος είτε στηριζόταν σε ανεστραμμένο μισοφέγγαρο είτε είχε στη μέση μια ανθισμένη δάφνη, παράλληλα με τις επιγραφές «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» ή «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ». Τέλος, να αναφέρουμε ότι άγνωστος καπετάνιος σχεδίασε άσπρο σταυρό πάνω σε μαύρο πανί, θέλοντας να παραστήσει την αδούλωτη ελληνική ψυχή, η οποία, παρά το ότι ήταν σκλαβωμένη (μαύρο), πολεμούσε (σταυρός) και πρόσμενε στη λύτρωση και αναγέννησή της (λευκό).
Άξια μνείας είναι η ιστορία της σημαίας του σουλιώτη Τούσια Μπότσαρη, ο οποίος λίγο πριν την Επανάσταση είχε σημαία, δώρο της Μεγάλης Αικατερίνης, κίτρινη μεταξωτή κεντημένη με κρουστό πορφυρό μετάξι με παράσταση του Αγίου Γεωργίου στη μια πλευρά και του Αγίου Δημητρίου στην άλλη, με την επιγραφή «ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΥΡΡΟΥ», την οποία και χρησιμοποίησε κατά τη δράση του εναντίον του Αλή Πασά και κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου. Κατά την ηρωική έξοδο, η όμορφη αυτή σημαία περιήλθε στα χέρια του Κίτσου Τζαβέλλα, ο οποίος τη μετέφερε στην Ύδρα. Το 1832 την πήρε ο Κώστας Βέικος, για να την επιστρέψει το 1859 στους Τζαβελλαίους, οι οποίοι τελικά την παρέδωσαν στην οικογένεια του Μπότσαρη στο Μεσολόγγι.
Η Ελληνική σημαία και η ιστορία της (γ)
http://www.apodimos.com/ - Κείμενο-Φωτογραφίες: Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Οι σημαίες της Τουρκοκρατίας
Οι υπόδουλοι Έλληνες ουδέποτε συμβιβάστηκαν με την οθωμανική κατοχή και, καθώς εξετάζουμε την ιστορία από τον 15ου μέχρι και τον 19ου αιώνα, βλέπουμε ότι πολλές περιοχές επαναστάτησαν κατά των Οθωμανών, με το δικό τους τρόπο και υπό την ηγεσία των τοπικών τους οπλαρχηγών. Οι "επαναστάσεις" όμως αυτές, ανοργάνωτες, ασύντακτες, σποραδικές και ασυντόνιστες, ήταν καταδικασμένες εκ των προτέρων να αποτύχουν, έχοντας ως άμεσο αντίκτυπο την κατάπνιξή τους στο αίμα και την καταβολή ακόμη μεγαλύτερων και πιο δυσβάστακτων φόρων προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όπως είναι φυσικό, κάθε εξέγερση είχε και τη δική της ιδιόμορφη σημαία, επινόηση των οπλαρχηγών της περιοχής.
Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι άρχισε να διαμορφώνεται η εθνική ταυτότητα των Ελλήνων, οι οποίοι στους κόλπους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αντιμετωπίζονταν κυρίως θρησκευτικά, όχι εθνικά. Έτσι, άρχισε να σχηματίζεται η έννοια του ελληνικού Έθνους. Η δημιουργία ελληνικής σημαίας ήρθε στο προσκήνιο την αμέσως επόμενη της Αλώσεως: ο ελληνισμός, ακέφαλος και αδιοργάνωτος, έπρεπε να βρει ένα σύμβολο το οποίο θα αναπαριστούσε τη συνοχή με το Βυζάντιο και θα περιέκλειε την εθνική και θρησκευτική ενότητά του. Το πρότυπο του δικέφαλου και, μετέπειτα, μονοκέφαλου αετού κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο αρκετές δεκαετίες μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, στα φλάμπουρα, τις σημαίες, τις παντιέρες και τα μπαϊράκια των υπόδουλων Ελλήνων, στις φουστανέλες και τα επιστήθια των αρματολών και κλεφτών, διατηρώντας έτσι την ιστορική μνήμη και την αντίσταση προς τον αλλόθρησκο κατακτητή, αλλά και τον άρρηκτο συσχετισμό με την Εκκλησία, η οποία διατήρησε το δικέφαλο αετό ως έμβλημά της μέχρι τις μέρες μας.
Η πρώτη απ' αυτές τις σημαίες με το δικέφαλο αετό ήταν η σημαία του πελοποννήσιου κλέφτη Κορκόνδειλα Κλαδά, η οποία ήταν κόκκινη με δικέφαλο αετό στη μέση και υψώθηκε το 1464 στη γενέτειρά του, ενώ από το 1479-1481 και 1481-1482 κυμάτιζε στη Μάνη και τη Χείμαρρα, αντίστοιχα. Έκτοτε, διάφοροι κλεφταρματολοί και άλλοι επαναστάτες ανόρθωναν τη δική τους ιδιότυπη σημαία, με δικέφαλο ή μονοκέφαλο αετό, όπως ο Μερκούριος-Θεόδωρος Μπουά (Ήπειρος, γύρω στα 1490), ο οποίος ήταν και γενικός αρχηγός του Ιππικού του βασιλείου της Γαλλίας, ο Χρήστος Μηλιώνης (Ήπειρος, γύρω στα 1750-1760), ο αρματολός του Παρνασσού Λάμπρος Τσεκούρας, του οποίου η σημαία έφερε και σταυρό (από εδώ βγήκε η λέξη "σταυραετός", η οποία αναφέρεται στα δημοτικά τραγούδια), αλλά και οι Ρουμελιώτες (που αποτελούσαν και τον κορμό της ελληνικής Χερσονήσου), των οποίων η σημαία έφερε αετό, σε συνδυασμό με το σταυρό.
Ωστόσο, καθώς ο καιρός περνούσε και η σκλαβιά ρίζωνε, οι υπόδουλοι Έλληνες άρχισαν να φτιάχνουν δικές τους ξεχωριστές σημαίες, πιο προσωπικές και διαφορετικές από την "αρχέτυπη" βυζαντινή, με ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων, οι οποίες όμως - με ελάχιστες εξαιρέσεις - είχαν ένα κοινό σημείο: το Σταυρό ή/και την εικόνα ενός Αγίου. Ο σταυρός ήταν το σύμβολο αυτό που ένωνε τους Έλληνες με τη σκέψη της ελευθερίας και τους συνέδεε με το χριστιανισμό. Ακόμη και στις ξενοκίνητες επαναστάσεις, μαζί με τη σημαία του Αγίου Μάρκου των Ενετών, τη λευκή ρωσική, την τρίχρωμη γαλλική και την ερυθρόλευκη των Ιπποτών της Ρόδου, οι Έλληνες είχαν πάντα μαζί τους τις αυτοσχέδιες σταυροφορούσες σημαίες, οι οποίες ήταν αυτές που τους ενέπνεαν και τους έδιναν κουράγιο να συνεχίσουν το έργο τους. Δεν είναι λίγες φορές που κληρικοί, όντας επικεφαλής εξεγέρσεων, χρησιμοποιούσαν για σημαία το λάβαρο της εκκλησίας.
Από τις «νέες» αυτές σημαίες, η πρώτη που αναφέρεται είναι αυτή των Κρητών, οι οποίοι, ανακηρύσσοντας Δημοκρατία πριν από το 1453, ύψωσαν κόκκινη σημαία με την εικόνα του Απόστολου Τίτου, προστάτη του νησιού. Γνωστή, επίσης, είναι και η σημαία των Σπαχήδων (γνωστοί και ως Ντερεμπέηδες), η οποία ήταν άσπρη, έφερε γαλάζιο σταυρό και τον Άγιο Γεώργιο στη μέση. Οι Σπαχήδες χρησιμοποιούσαν τη σημαία αυτή από το 1431 μέχρι και το 1639 στην περιοχή της Ηπείρου και της Πελοποννήσου και είναι οι μετέπειτα ονομαστοί μισθοφόροι Έλληνες στρατιώτες (stradioti) στη Δύση. Άλλες γνωστές σημαίες που έφεραν μορφές Αγίων ήταν η σημαία των Σουλιωτών (σταυρός με δάφνες με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου σε λευκό φόντο), των Πελοποννήσιων (οι στρατηλάτες Άγιος Γεώργιος και Άγιος Δημήτριος και η επιγραφή "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ"), της Πάργας (κόκκινη σημαία με τη βρεφοκρατούσα Παναγία χρυσοκέντητη στο κέντρο), της Λευκάδας (λευκή με τον Άγιο Τιμόθεο και την Αγία Μαύρα), των Μακεδόνων (έφερε τον Άγιο Δημήτριο), της Χειμάρρας (λευκή σημαία με τους ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ), της Θράκης και της Ρωμυλίας (έφερε τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη).
Οι σημαίες της Τουρκοκρατίας
Οι υπόδουλοι Έλληνες ουδέποτε συμβιβάστηκαν με την οθωμανική κατοχή και, καθώς εξετάζουμε την ιστορία από τον 15ου μέχρι και τον 19ου αιώνα, βλέπουμε ότι πολλές περιοχές επαναστάτησαν κατά των Οθωμανών, με το δικό τους τρόπο και υπό την ηγεσία των τοπικών τους οπλαρχηγών. Οι "επαναστάσεις" όμως αυτές, ανοργάνωτες, ασύντακτες, σποραδικές και ασυντόνιστες, ήταν καταδικασμένες εκ των προτέρων να αποτύχουν, έχοντας ως άμεσο αντίκτυπο την κατάπνιξή τους στο αίμα και την καταβολή ακόμη μεγαλύτερων και πιο δυσβάστακτων φόρων προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όπως είναι φυσικό, κάθε εξέγερση είχε και τη δική της ιδιόμορφη σημαία, επινόηση των οπλαρχηγών της περιοχής.
Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι άρχισε να διαμορφώνεται η εθνική ταυτότητα των Ελλήνων, οι οποίοι στους κόλπους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αντιμετωπίζονταν κυρίως θρησκευτικά, όχι εθνικά. Έτσι, άρχισε να σχηματίζεται η έννοια του ελληνικού Έθνους. Η δημιουργία ελληνικής σημαίας ήρθε στο προσκήνιο την αμέσως επόμενη της Αλώσεως: ο ελληνισμός, ακέφαλος και αδιοργάνωτος, έπρεπε να βρει ένα σύμβολο το οποίο θα αναπαριστούσε τη συνοχή με το Βυζάντιο και θα περιέκλειε την εθνική και θρησκευτική ενότητά του. Το πρότυπο του δικέφαλου και, μετέπειτα, μονοκέφαλου αετού κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο αρκετές δεκαετίες μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, στα φλάμπουρα, τις σημαίες, τις παντιέρες και τα μπαϊράκια των υπόδουλων Ελλήνων, στις φουστανέλες και τα επιστήθια των αρματολών και κλεφτών, διατηρώντας έτσι την ιστορική μνήμη και την αντίσταση προς τον αλλόθρησκο κατακτητή, αλλά και τον άρρηκτο συσχετισμό με την Εκκλησία, η οποία διατήρησε το δικέφαλο αετό ως έμβλημά της μέχρι τις μέρες μας.
Η πρώτη απ' αυτές τις σημαίες με το δικέφαλο αετό ήταν η σημαία του πελοποννήσιου κλέφτη Κορκόνδειλα Κλαδά, η οποία ήταν κόκκινη με δικέφαλο αετό στη μέση και υψώθηκε το 1464 στη γενέτειρά του, ενώ από το 1479-1481 και 1481-1482 κυμάτιζε στη Μάνη και τη Χείμαρρα, αντίστοιχα. Έκτοτε, διάφοροι κλεφταρματολοί και άλλοι επαναστάτες ανόρθωναν τη δική τους ιδιότυπη σημαία, με δικέφαλο ή μονοκέφαλο αετό, όπως ο Μερκούριος-Θεόδωρος Μπουά (Ήπειρος, γύρω στα 1490), ο οποίος ήταν και γενικός αρχηγός του Ιππικού του βασιλείου της Γαλλίας, ο Χρήστος Μηλιώνης (Ήπειρος, γύρω στα 1750-1760), ο αρματολός του Παρνασσού Λάμπρος Τσεκούρας, του οποίου η σημαία έφερε και σταυρό (από εδώ βγήκε η λέξη "σταυραετός", η οποία αναφέρεται στα δημοτικά τραγούδια), αλλά και οι Ρουμελιώτες (που αποτελούσαν και τον κορμό της ελληνικής Χερσονήσου), των οποίων η σημαία έφερε αετό, σε συνδυασμό με το σταυρό.
Ωστόσο, καθώς ο καιρός περνούσε και η σκλαβιά ρίζωνε, οι υπόδουλοι Έλληνες άρχισαν να φτιάχνουν δικές τους ξεχωριστές σημαίες, πιο προσωπικές και διαφορετικές από την "αρχέτυπη" βυζαντινή, με ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων, οι οποίες όμως - με ελάχιστες εξαιρέσεις - είχαν ένα κοινό σημείο: το Σταυρό ή/και την εικόνα ενός Αγίου. Ο σταυρός ήταν το σύμβολο αυτό που ένωνε τους Έλληνες με τη σκέψη της ελευθερίας και τους συνέδεε με το χριστιανισμό. Ακόμη και στις ξενοκίνητες επαναστάσεις, μαζί με τη σημαία του Αγίου Μάρκου των Ενετών, τη λευκή ρωσική, την τρίχρωμη γαλλική και την ερυθρόλευκη των Ιπποτών της Ρόδου, οι Έλληνες είχαν πάντα μαζί τους τις αυτοσχέδιες σταυροφορούσες σημαίες, οι οποίες ήταν αυτές που τους ενέπνεαν και τους έδιναν κουράγιο να συνεχίσουν το έργο τους. Δεν είναι λίγες φορές που κληρικοί, όντας επικεφαλής εξεγέρσεων, χρησιμοποιούσαν για σημαία το λάβαρο της εκκλησίας.
Από τις «νέες» αυτές σημαίες, η πρώτη που αναφέρεται είναι αυτή των Κρητών, οι οποίοι, ανακηρύσσοντας Δημοκρατία πριν από το 1453, ύψωσαν κόκκινη σημαία με την εικόνα του Απόστολου Τίτου, προστάτη του νησιού. Γνωστή, επίσης, είναι και η σημαία των Σπαχήδων (γνωστοί και ως Ντερεμπέηδες), η οποία ήταν άσπρη, έφερε γαλάζιο σταυρό και τον Άγιο Γεώργιο στη μέση. Οι Σπαχήδες χρησιμοποιούσαν τη σημαία αυτή από το 1431 μέχρι και το 1639 στην περιοχή της Ηπείρου και της Πελοποννήσου και είναι οι μετέπειτα ονομαστοί μισθοφόροι Έλληνες στρατιώτες (stradioti) στη Δύση. Άλλες γνωστές σημαίες που έφεραν μορφές Αγίων ήταν η σημαία των Σουλιωτών (σταυρός με δάφνες με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου σε λευκό φόντο), των Πελοποννήσιων (οι στρατηλάτες Άγιος Γεώργιος και Άγιος Δημήτριος και η επιγραφή "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ"), της Πάργας (κόκκινη σημαία με τη βρεφοκρατούσα Παναγία χρυσοκέντητη στο κέντρο), της Λευκάδας (λευκή με τον Άγιο Τιμόθεο και την Αγία Μαύρα), των Μακεδόνων (έφερε τον Άγιο Δημήτριο), της Χειμάρρας (λευκή σημαία με τους ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ), της Θράκης και της Ρωμυλίας (έφερε τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
