Έχει η Σάτυρα Όρια;

Ναι, όταν δεν έχει σκοπό να προβληματίσει και να βοηθήσει, αλλά γίνεται για πολιτικούς λόγους.
Ναι, όταν παρακινεί τον κόσμο λανθασμένα.
Όχι, όταν προβληματίζει, καυτηριάζει τα κακώς κείμενα.
Όχι, όταν γίνεται πάνω απ' όλα με σεβασμό σε ανθρώπους και αξίες.
Ναι, όταν χαϊδεύει τα αυτιά
Ναι, όταν πουλιέται για την τηλεθέαση ή για τα κόψει εισητήρια και όταν για να έχει επιτυχία δεν έχει ιερό και όσιο.
Όχι, όταν με γλαφυρή, καυστική και βωμολοχούσα γλώσσα ξυπνάει συνειδήσεις
Ναι, όταν έχει και η νοημοσύνη του κοινού της.
Γιατί έχει η πραγματικότητα; πού είναι τα όρια στους πολέμους στην βία, στην εκμετάλευση;

Περί Ιδεολογίας

Συχνά όταν μιλάμε περί εθνικισμού, κάποιοι καταλαβαίνουν ή πιέζουν τους εαυτούς τους να καταλάβουν πως μιλάμε περί διχασμού, μίσους, εκδίκησης και όλων αυτών των πραγμάτων που προκαλούν ή προκαλούνται από πόνο, θλίψη, κακία, μίσος.
Αρχικά πρέπει να τονίσω πως το μίσος είναι ένα αίσθημα το οποίο προκαλεί μόνο αρνητισμό. Όταν αναλλώνεσαι στο να μισείς κάποιον ή κάτι, τότε χάνεις πάρα πολλά στοιχεία απ την καθημερινότητα, απ την ζωή σου και τις δυνατότητές του, αφού αφοσιώνεσαι σε ένα τελείως λάθος σκοπό. Όταν σκέφτεσαι μόνο πως θα πλήξεις κάποιον, πως θα τον εκδικηθείς το μόνο που μπορείς να πετύχεις είναι να χάνεις τον χρόνο σου και να πληγώσεις στο τέλος τον εαυτό σου. Το κακό μόνο κακό γεννάει, όπως και το καλό γεννάει καλό.
Μιας που το ξεκαθάρισα αυτό το θέμα, θέλω να πω πως ο εθνικισμός είναι η αγάπη για το έθνος ο αγώνας γι αυτό, σύμφωνα και με το λεξικό μου. Για εμένα ο εθνικισμός είναι η ανιδιοτελής αγάπη προς την πατρίδα μου και προς το έθνος μου, δηλαδή τα άτομα ή τα εδάφη που έχω κάποιον δεσμό. Το ότι αγαπώ το έθνος δεν σημαίνει πως μισώ όλα τα άλλα. Ίσα ίσα, η γη είναι μία, την αγαπάμε και την σεβόμαστε και σεβόμαστε όλες τις εκφράσεις του πολιτισμού της. Το ότι λόγω καταγωγής και βιωμάτων έχω ιδιαίτερη αγάπη και δέσιμο προς την δική μου χώρα, προς το δικό μου έθνος, είναι κάτι το φυσιολογικό. Θαυμάζω το ωραίο, το καλό, το απλό αλλά αυτά είναι υποκειμενικές έννοιες. Ό,τι για εμένα είναι όμορφο και σωστό για κάποιον άλλο μπορεί να μην είναι. Είναι δικαίωμά του να πιστεύει ό,τι του αρέσει και είναι δικαίωμά μου να πιστεύω ό,τι μου αρέσει από την στιγμή βέβαια που ο ένας δεν επιβάλει στον άλλο την άποψή του ή αυτό που ο ίδιος θεωρεί ωραίο.
Με λίγα λόγια, αγαπώ τον Ελληνικό πολιτισμό, τις τέχνες, την ποίηση, την αρχαιότητα... για εμένα είναι εξαιρετικά και πολλά από αυτά αξεπέραστης ποιότητας. Αυτό δεν σημαίνει πως οι υπόλοιποι πολιτισμοί είναι κατώτεροι ή ό,τι άλλο. Είναι απλά διαφορετικοί σε κάποια κομμάτια και ίδιοι σε κάποια άλλα.
Σέβομαι τα πάντα. Ό,τι δεν με θίγει. Δεν ενοχλώ αν δεν με ενοχλήσουν, είναι πολύ απλά τα πράγματα. Ασχολήθηκα με τον εθνικισμό και τον πατριωτισμό από αγάπη προς την χώρα μου και όχι από οτιδήποτε άλλο....

"Ο ηρωισμός δεν είναι ανθός που φυτρώνει μόνο

στα πεδία των μαχών. Βλαστάνει και προβάλλει

και μέσα από την Κοινωνία, με τους σκληρούς, με

τους ανένδοτους αγώνες των άξιων τέκνων του

Γένους των ανθρώπων για αρετές, για έργα

ευποιίας και αγάπης προς τον πλησίον"

Φίλων Κτενίδης

Ποίηση του Ευαγόρα Παλληκαρίδη

ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια να βρω

τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

~

Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς,

τη μάνα, τον πατέρα

μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα

και στις βουνοπλαγιές.

~

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά

θα ΄χω παρέα μόνη

κατάλευκο το χιόνι,

βουνά και ρεματιές.

~

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,

θα ΄ρθει το καλοκαίρι

Τη Λευτεριά να φέρει

σε πόλεις και χωριά.

~

Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια

που παν στη Λευτεριά.

~

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ,

θα μπω σ΄ ένα παλάτι,

το ξέρω θαν απάτη,

δεν θαν αληθινό.

~

Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ

ώσπου να βρω τον θρόνο,

βασίλισσα μια μόνο

να κάθεται σ΄ αυτό.

~

Κόρη πανώρια θα της πω,

άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου,

μονάχα αυτό ζητώ.

~*~*~*~*
ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Για σένα, Κύπρο αθάνατη,

Πατρίδα σκλαβωμένη,

Θα δώσω απ' το αίμα μου

Κάθε σταλαματιά…

Για να σε δω ελεύθερη

Και χιλιοδοξασμένη

Δε θα διστάσω,

Κύπρο μου,

Nα πέσω στη φωτιά.

~*~*~*~*~*

ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ

Των αθανάτων το κρασί

το 'βρετε 'σεις και πίνετε.

Ζωή για σας κι ο θάνατος

Κι αθάνατοι θα μείνετε.

~*~*~*~*
Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Την Κύπρο μασ κι αν δέσανε

οι Άγγλοι μ' αλυσίδα,

έχει για πάντα την καρδιά

πίστη σε μια πατρίδα.

~

Η Κύπρος κι αν ελύγισε

δεν είναι σκλαβωμένη

Ελληνοπούλ' αδούλωτη

πάντα η ψυχή της μένει.

~

Το λέει ο γιαλός,

το λέει η στεριά,

κάθε βουνού κορφούλα.

Το λέει κάθε ανηφοριά

και κάθε της βρυσούλα.

~

Η Κύπρος δεν απέθανε

κι ούτε ποτέ πεθαίνει

κι απ' της σκλαβιάς τα σίδερα

τη βλέπω γω να βγαίνει.

~

Την Κύπρο δεν τρομάζουνε

φοβέρες και κανόνια

έχει βαριά κληρονομιά

απ' τα παλιά τα χρόνια.

~

Στην Κύπρο την αθάνατη,

την Κύπρο τη γενναία

είναι καιρός να στήσουμε

Ελληνική σημαία.

~*~*~*~*~
H ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Είναι μια χώρα

μόνη ελπίδα μου

ειν' η πατρίδα μου.

Κι' αν εσκλαβώθηκε

δε μένει σκλάβα,

γιατί σαν λάβα

ανακατώθηκε.

~*~*~*~*~

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

Σκλαβωμένη μου Κύπρος, λατρευτή μου πατρίδα

που δεμένη στενάζεις με βαριάν αλυσίδα.

Τα δεσμά τα βαριά σου σε λιγάκι θα σπάσεις

και στης μάνας Ελλάδας την αγκάλη θα φτάσεις.

Της σκλαβιάς η φουρτούνα ολοένα σε δέρνει

και τη νίκη ζητάει και γιαλός και στεριά.

Όμως νάτην, η νίκη με χαμόγελο φέρνει

σαν σε όνειρο μέσα τη γλυκιά Λευτεριά

στο κεφάλι σου, Κύπρος, με χαρά στο φορεί.

~*~*~*~*~*~
ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Μέρα λαμπρή κι αθάνατη

κι αδούλωτ' είναι σήμερα

που κι η σκλαβιά νικήθηκε

από την τόση ορμή...

~

Και λύγισαν, και σπάσανε

και λυώσανε τα σίδερα

που σου μάτωναν, Κύπρο μου,

το ασθενικό κορμί.

~

Μέρα χαράς ξημέρωσε

και μέρα ευλογημένη

κι απ' τη σκλαβιά που πέρασε

τίποτε πια δε μένει.

~

Χαρείτε όσοι πονέσατε

κι' όσοι νεκρούς εκλάψετε

το κλάμα παύει σήμερα

στης Κύπρου τα χωριά.

~

Κι όσοι πάτέρα, κι αδελφό

για φίλο σας εθάψατε

όλοι χαρήτε σήμερα

γιατ' ήρθε η λευτεριά

η πρώτη μέρα ελεύθερη

-στιγμή που δεν ξεχνιέται-

στη σκλαβωμένη Κύπρο μας

η λευτεριά γεννιέται.

~*~*~*~*~

ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Μόνο λίγο ακόμα

και στο μαύρο σου χώμα

που η σκλαβιά και ο πόνος τώρα τρυπά,

η γλυκειά Λευτεριά,

καρτερούν τα παιδιά σου ξανά,

πως με φλόγα και πάλι κοντά σου θαρθεί.

Κύπρος, Κύπρος, γλυκειά μας Πατρίδα,

κάνε τώρα να λάμψει του σπαθιού σ' η λεπίδα.

Από σε καρτερούμε τη σκλαβιά για να διώξεις από σένα,

ω Κύπρος γλυκειά, με τη μάνα Ελλάδα να βρεθείς αγκαλιά.

Μόνο λίγο ακόμα ένας ήλιος θα λάμψει

πιο λαμπρός και για μας.

~*~*~*~*~

ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ

Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει.

Για να τον σπάσει πολεμά,

σε πόλεις κάμπους και βουνά,

χειμώνα, καλοκαίρι.

Έτσι κι εγώ σαν Έλληνας ζυγόν δεν υποφέρω

γι' αυτό με τ' άλλα τα παιδιά ξεκίνησα,

τη λευτεριά στην Κύπρο μας να φέρω.

~*~*~*~*~

ΗΡΩΩΝ ΓΗ

Όλη η φύση κοιμάται

Τη ναρκώνει το κρύο

Και 'γω φεύγω λαλώντας

Το στερνό μου αντίο

Και τη μάνα φιλώντας

Τη κοιτάζω να κλαίει

Μάνα μην κλαις της λέω

Μάνα μην κλαις και κλαίω

Κι όλο πάω και τρέχω

και το δάκρυ της σβήνει

για μια μόνο στιγμούλα

και μιαν άλλη μανούλα

την Ελλάδα μας έχω

που όλο κλαίει κι εκείνη

Στου βουνού τη ραχούλα

στ΄ ανθοστόλιστα πλάγια

τη γλυκειά μου μανούλα

ψάχνω να βρω την άγια

και ανεβαίνω ραχούλες

χιονισμένες κορφές

ώσπου να βρω ΗΡΩΩΝ ΓΗ

κι ηρώων μορφές.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Κι εσείς τραγούδια ηρωϊκά, που όλη μέρα γράφω, θα ξεχαστείτε στα στερνά στην φυλακής τον τάφο. Λυπούμαι που θα χωριστώ την τόση σας παρέα, μ' αφού η μοίτα η σκληρή με πάει αλλού μοιραία. Μα γρήγορα θα βγω ξανά για να σας ανταμώσω και άλλους στίχους συντροφικά και πάλι θα σας δώσω. Κι εσείς λουλούδια κόκκινα, που απ' τους κήπους κλέβω σας αποχαιρετώ γιατί, στη φυλακή μισεύω. Γαρύφαλλα ευωδιαστά γεμίσατε τη γλάστρα, και στέλλετέ μου ευωδιά τη νύχτα με τα άστρα.

~*~*~*~*~
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΚΛΑΒΟΣ ΠΙΑ
"- Τη σκλαβιά τη βαρέθηκα,
Μάνα, κλέφτης θα γίνω.
Της σκλαβιάς δηλητήριο,
Μάνα, ως πότε θα πίνω;"
~
Κι αφού πρώτα εφίλησα
τη γλυκειά μου μανούλα,
τον ανήφορο τράβηξα
στου βουνού την κορφούλα.
~
Κι εκεί πάνω σαν βρέθηκα,
με χαρά στην καρδιά,
με λαχτάρα εφώναξα:
"-Σκλάβος δεν είμαι πια!"

Γρηγόρης Αυξεντίου

ΧΑΓΙΑΝΝΗΣ Ι. ΒΑΣΟΣ


Γρηγόρης Αυξεντίου


Τη φέρανε την Άνοιξη, ταχιά τα χελιδόνια
και χαίρονται τις μυγδαλιές, με τ' ανθισμένα κλώνια.
Γιόμισε η πλάση χρώματα, κι ο ήλιος κυβερνάει
μ' αχτίδες χρυσοποίκιλτες, όλη τη γη κεντάει.
Κι απάνω στα ψηλά βουνά, που λυώσανε τα χιόνια
πλανιέται η θύμηση ξανά, στα περασμένα χρόνια.
Εκεί στην άκρη του βουνού στου Μαχαιρά τη ράχη
εδώ και χρόνια κάμποσα, έγινε εκείνη η μάχη.
Ένας λεβέντης σταυραετός, έγραψε μια σελίδα
ολόλαμπρη, πανώρια, όπως τον Λεωνίδα.
Γρηγόρη γιε λεβεντονιέ, γι' αυτή σου την σελίδα
που δόξασε κι ανύψωσε την ταπεινή πατρίδα.
Σου κλίνουμε ευλαβικά, Σταυραετέ, το γόνυ, Εσένα φάρο
φωτεινό, έχουν οι απογόνοι.


Από το βιβλίο ΖΗΔΡΟΣ του Σπύρου Παπαγεωργίου εκδόσεις Κ. Επιφανίου

Γρηγόρης Αυξεντίου Γεννήθηκε στην κωμόπολη Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Έπεσε στις 3 Μαρτίου 1957 κοντά στην Ιερά Μονή Μαχαιρά, σε μάχη εναντίον των Άγγλων.

Γρηγόρης Αυξεντίου τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και το Ελληνικό Γυμνάσιο Aμμοχώστου. Σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Aξιωματικών της Ελλάδας και υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, με το βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού. Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο το 1953, ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και εθνική δράση. Αρχές Ιανουαρίου του 1955 ο Γρηγόρης Αυξεντίου μυήθηκε στον αγώνα από τον ίδιο τον Αρχηγό Διγενή. Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Διγενής δέχτηκε το λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου.

Αμέσως μετά άρχισε τη στρατολόγηση ανδρών στις τάξεις της ΕΟΚΑ σε συνεργασία με τις οργανωμένες ήδη ομάδες της περιοχής, που δρούσαν στις τάξεις του ΕΜΑΚ (Εθνικό Μέτωπο Απελευθερώσεως Κύπρου).Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955 ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του. Επικηρύχθηκε από τους Άγγλους από την ημέρα εκείνη για το ποσό των 250 λιρών, το οποίο αργότερα αυξήθηκε σε 5.000 λίρες. Μετά την επικήρυξή του κατέφυγε στην οροσειρά του Πενταδακτύλου και ηγήθηκε της πρώτης ορεινής ανταρτικής ομάδας στο Μαύρο Όρος, όπου ανέπτυξε πλούσια δράση.

Από εκεί, στις 29 Νοεμβρίου 1955, κλήθηκε από το Διγενή στο αρχηγείο της ΕΟΚΑ στην περιοχή Σπηλιών. Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους. Ο Διγενής του ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής - Μαχαιρά.

Τον Ιούλιο του 1956 προστέθηκαν στον τομέα του και τα κρασοχώρια Λεμεσού. Έδρασε με τα ψευδώνυμα Ζήδρος, Αίας, Άρης, Ρήγας, Ζώτος, Ανταίος και έγινε το φόβητρο των Άγγλων και ο θρύλος των συμπατριωτών του.Στις 3 Μαρτίου 1957 Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στο Μαχαιρά, ύστερα από προδοσία. Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο.

Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει, αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και παρέμεινε σ' αυτό, προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν το σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής διασώθηκε με βαριά εγκαύματα.

http://www.eoka-simae.com/olokautoma.aspx?id=16

Αυτονομία στην Β. Ήπειρο

Χώμα που περπάτησα, γη που νοσταλγώ

Όπου μας μαζεύεις λιθάρια θύμησης

Όπου πας, σε κύκλους το νερό γράφει Αμμόχωστος

Όπου πας, ταξιδεύεις με τα κρίνα του Ακταίου

Όπου πας, ο Τεύκρος χτίζει Σαλαμίνα.

Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα να περπατάς στους δρόμους της αλησμόνητης πολιτείας, να κοιτάς τον έναστρο ουρανό της, να αγναντεύεις τη γαλάζια θάλασσά της και να βλέπεις την πορτοκαλένια και μαγική πόλη να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, λυγερή, ομορφοκόρη, γελαστή και αγουροξυπνημένη.

Η θάλασσά της

Και μόνο όταν σκέφτομαι την θάλασσά σου, Αμμόχωστος

Γιορτάζω

Και πλέκονται στα χέρια μου

Ένα μάτσο κρίνα της αμμουδιάς σου.

Αμμόχωστος, θαλασσοφίλητη και πονεμένη κόρη, σ' αγάπησαν σε ύμνησαν στης ιστορίας το διάβα, οι πιο μεγάλοι ποιητές δικοί σου μα και ξένοι. Αμμόχωστος κι αν τούρκεψες κι ο Αττίλας σε πατάει, Αγνή και πάντα Ελληνική θα έχεις την καρδιά σου. Αμμόχωστος, υπομονή κράτα τα δάκρυά σου, στις καθαρές σου αμμουδιές, θα ΄ρθουν μια μέρα με χαρές να παίξουν τα παιδιά σου.

Κάνε κουράγιο Αμμόχωστος με τα ψηλά παλάτια, που τα τυλίγει ανάλαφρα της θάλασσας η αύρα, κάνε κουράγιο και 'λθή η Άγια εκείνη μέρα που θα υψώσουμε ξανά Ελληνική παντιέρα.

Η Αμμόχωστος, που τώρα αγναντεύουμε από τα φτιαχτά σύνορα της Δερύνειας, είναι εκεί και μας περιμένει. Η Αμμόχωστος είναι πόθος και αγάπη. Είναι μια όμορφη πόλη και στο λυκαυγές και στο απομεσήμερο και στο λυκόφως. Είναι η αγαπημένη πόλη μας και σ' αυτή οπωσδήποτε θα επιστρέψουμε.

Γιατί: ΔΕΝ ξεχνιέται η Αμμόχωστος την γράφουμε στην ταυτότητα και στα διαβατήριά μας. Την ενώνουμε με την πρωϊνή προσευχή μας.

Αμμόχωστος γλυκειά πατρίδα

δική μας λύπη και ασίγαστο πάθος

ουρανός και θάλασσα και άνθρωπος

ρίζες βαθειές με μνήμες ανεξίτηλες

Η Αμμόχωστος είναι ζωντανή

όσο η δική μας ανάσα

όσο η ζεστή παλάμη

την ψηλαφούμε με του ματιού το χάδι

την περπατούμε στο περιβόλι της καρδιάς μας.

Από το βιβλίο:

Η Ανόρθωσις και η Αμμόχωστος

Κωνσταντίνου Χρ. Ριρή

Ανδρέα Λ. Καλλή

Γιώργου Μ. Στεφανίδη

Σελ. 309, 310, 336

Λεμεσός-Κύπρος

2005

Κρήτη, από την Ανεξαρτησία στην Ένωση

Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι αυτή του βιβλίου απ' όπου πάρθηκε το παρών κείμενο.

Την 9ην Δεκεμβρίου 1898, η πολυμάρτυς Κρήτη, η ερημωθείσα από μακρούς, τραχείς, εξοντωτικούς αγώνας, από σφαγάς και εμπρησμούς, η προσφάτως ακόμη "από φλόγες ζωσμένη" "τα βαρειά της σίδερα σπα" και εγειρόμενη ελευθέρα πλέον και υπερήφανος υποδέχεται, ως τον προάγγελον της ποθητής ενώσεως πρίγκιπα της Ελλάδος Γεώργιον, συνοδευόμενον υπό των ναυάρχων των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, δια βα εγκατασθαθή ως Κυβερβήτης της απελευθερωθείσης Μεγαλονήσου. Η στιγμή της αποβιβάσεως του πρίγκιπος Γεωργίου εις την Σούδαν ήτο συγκλονιστική. Οι Κρήτες τον υπεδέχθησαν με εκδηλώσεις πρωτοφανούς ενθουσιασμού. Ο Γεώργιος, μεγαλοπρεπέστατος εις το παράστημα, φέρων την δάδα της ελευθερίας της Κρήτης και κάνων το σημείον του σταυρού θέτει τον πόδα του επί του ιερού εδάφους της απελευθερούμενης από της αγίας αυτής στιγμής Κρήτης. Και τα Κρητικά όρη μετακινήθησαν την ημέραν εκείνην από την ακράτητον εθνικήν συγκίνησιν. Η Κρητική σημαία ανεπετάσθη εις τας πόλεις και την ύπαιθρον της Κρητής, αντικαταστήσασα την σημαίαν της ημισελήνου, της οποίας μία μόνη, εκ λευκοσιδήρου, έμεινε αναρτημένη επί της ερήμου νησίδος της Σούδας.Ο πρίγκιψ ειργάσθη μετά ζήλου διά την διοργάνωσιν της διοικήσεως με πλήρη ισονομίαν Τούρκων και Ελλήνων, ώστε η Κρητική Πολιτεία να αποτελέση τύπον ευνομουμένου Κράτους, οι δε ευρωπαίοι διπλωμάται και πολιτικοί διέβλεπον την παλαιάν μινωϊκήν πολιτείαν. Κατ' έτος ο Γεώργιος μετέβαινεν εις Ευρώπην και διηρμήνευε το επίμονον αίτημα των Κρητών όπως η Κρήτη ενωθή μετά της Ελλάδος, καθ' ότι, κατά την γνώμην του, αυτή ήτο η μόνη τελεία λύσις του ζητήματος. Η κρατούσα δυσφορία διά την παρατεινομένην προσωρινότητα εκσπά εις επανάστασιν. Ένοπλοι εξ όλων των διαμερισμάτων υπό τον Ελευθέριον Βενιζέλον εις Θερισόν, την 23ην Μαΐου 1905 διακηρύττουν ότι είναι αποφασισμένοι να μη καταθέσουν τα όπλα, εάν δεν ικανοποιηθή ο ένθερμος πόθος των Κρητών, η Ένωσις μετά της Ελλάδος. Η κυανόλευκος αντικαθιστά την σημαίαν της αυτονομίας. Το 1906 αποχωρεί εκ Κρήτης ο πρίγκιψ Γεώργιος. Κτέρχεται νέος αρμοστής ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, πρώην πρωθυπουργός, εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος. Τον Σεπτέμβριον του 1908 οι Κρήτες κατέλυσαν επισήμως και πανηγυρικώς την αρμοστείαν, ανακηρύξαντες την ανεξαρτησίαν της πατρίδος των "και την ένωσιν αυτής μετά του ελευθέρου Βασιλείου της Ελλάδος, όπως μετ' αυτού αποτελέση εν αναπόσπαστον και αδιαίρετον συνταγματικόν κράτος". Το περιβάλλον πληρούται από ιστορίαν και θρύλους. Αποστέλλονται μυστικά μηνύματα προς το Πανελλήνιον και όλοι αποκτούν την συνείδησιν ότι επίκειται και τυπικώς η ένωσις. Το 1912 η Κρήτη επιστρατεύεται διά να βοηθήση την Ελλάδα, ως ανεξάρτητος δύναμις, εις τον κατά της Τουρκίας πόλεμον και οι Κρήτες στρατιώται και αξιωματικοί, εις λάμψεις θανάτου αναδεικνύονται αντάξιοι των ηρώων του Αρκαδίου. Καρπός των αγώνων του ηνωμένου Ελληνισμού του 1912 και 1913 η Μεγάλη Ελλάς. Το έθνος όρθιον προχωρεί εις την κατάκτησιν των μεγάλων σκοπών, των πεπρωμένων του. Την 1ην Δεκεμβρίου του 1913 ο δαφνοστεφής Βασιλεύς Κωνσταντίνος και ο μεγαλουργός κυβερνήτης Ελευθέριος Βενιζέλος κατέρχονται εις την κρήτην και εις μίαν ατμόσφαιραν ασυλήπτου εθνικής συγκινήσεως υψούται η κυανόλευκος εις το φρούριον του Φιρκά, από την ευλογημένην δεξιάν του Βασιλέως.

Προστίθεται εις τους σταθμούς της ιστορίας μας το μέγα γεγονός της Ενώσεως της Κρήτης με την Ελλάδα, ως παράδοσις ιερά, ως έπος αξιοθαύμαστον και ως θρύλος με όλην την συναρπαστικήν μαγείαν των τιτανομαχών πρωταγωνιστών του...

- "Ο γενναίος Κρητικός λαός, είπεν ο τροπαιούχος Βασιλεύς Κωνσταντίνος, πάντοτε μετ' αυτοθυσίας και ετοιμότητος επρωτοστάτησεν εις όλας τας δυσχερείς περιστάσεις, όχι μόνον της νήσου Κρήτης, αλλά και όλων των τμημάτων της Μεγάλης Πατρίδος".Ο εθνικός πόθος των Κρητών επραγματοποιήθη. Εις τας πόλεις και τα χωρία της Κρήτης ετελέσθησαν δοξολογίαι. Εσκίρτησεν η Εθνική καρδία από τους ευγενεστέρους παλμούς και υπερηφάνειαν διά την αισίαν λήξιν της Κρητικής τραγωδίας. Παρομοίαν εθνικήν συγκίνησιν, έζησε ο υπερήφανος Ελληνισμός της Κρήτης, όστις εδίδαξε τους λαούς της γης πως αποτινάσσεται ο ζυγός της δουλείας και πως ριζοβολεί και αυξάνεται το δένδρον της Ελευθερίας.

Η Κρήτη εις την εθνεγερσίαν του 1821, Ιωάννου Εμμ. Τσατσαρωνάκη, Εκδοτική Εταιρία Ιω. Καμπανάς Α.Ε. ,Αθήναι 1971